Η Γερμανία είχε την μπάλα, σχεδόν συνεχώς. Πίεζε, κυκλοφορούσε, προσπαθούσε να επιβάλει τον ρυθμό της. Η Ελλάδα περίμενε, αμυνόταν, πάλευε σε κάθε φάση. Η κατοχή στον αγώνα τελείωσε 75% υπέρ της Γερμανίας.
Και όμως, όταν ακούστηκε το τελευταίο σφύριγμα, ο πίνακας έγραφε:
Γερμανία – Ελλάδα 0-1.
Στο ποδόσφαιρο η κατοχή δεν είναι πάντοτε αρκετή. Μπορεί να έχεις την μπάλα περισσότερο. Μπορεί να μοιάζει πως ελέγχεις το παιχνίδι. Στο τέλος, όμως, αυτό που μετρά είναι ποιος άντεξε, ποιος πίστεψε και ποιος κατάφερε να φτάσει στη νίκη.
Και ο Έλληνας, που γνωρίζει την ιστορία της πατρίδας του, όταν συναντάει τη λέξη «κατοχή» δεν σκέφτεται μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά και την περίοδο 1941-1944.
Τότε υπήρχε μια άλλη κατοχή που δεν κράτησε 90 λεπτά, δεν είχε διαιτητή που σφύριξε τη λήξη της, δεν είχε πανηγυρισμούς και συνθήματα. Είχε πείνα και πόνο για τους ανθρώπους, είχε ανθρώπους που ξυπνούσαν κάθε πρωί χωρίς να γνωρίζουν αν θα καταφέρουν να επιβιώσουν ως το βράδυ.
Μέσα σε εκείνα τα σκοτεινά χρόνια, κατά τα οποία οι ανθρώπινες δυνάμεις δεν επαρκούσαν, υπήρχε για πολλούς ένα στήριγμα: η πίστη στον Θεό. Και αυτή η πίστη δεν σήμαινε πως έπαυε ο αγώνας. Το αντίθετο. Έδινε σε πολλούς τη δύναμη να συνεχίζουν, να στηρίζουν τον διπλανό τους, να μοιράζονται το λιγοστό φαγητό τους, να μη λυγίζουν μπροστά στον φόβο. Έδινε στους Έλληνες ελπίδα. Ελπίδα πως οι καμπάνες θα ηχήσουν ξανά ελεύθερες και η ελληνική σημαία θα κυματίσει στον ελληνικό ουρανό, ότι η πατρίδα μας θα ελευθερωθεί.
Και η μέρα αυτή ήρθε στις 12 Οκτωβρίου 1944, με την απελευθέρωση της Αθήνας. Οι δρόμοι γέμισαν ελληνικές σημαίες, δάκρυα από τους Έλληνες που δοξολογούσαν τον Θεό για την ελεύθερη πατρίδα τους. Δεν πανηγύριζαν μια νίκη σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Πανηγύριζαν, επειδή μπορούσαν να ανασάνουν ξανά ελεύθεροι.
Σήμερα, βέβαια, ένας ποδοσφαιρικός αγώνας δεν μπορεί και δεν πρέπει να συγκριθεί με τον πόνο ενός πολέμου. Μπορεί όμως μια λέξη που ακούσαμε στο γήπεδο να γίνει αφορμή για να θυμηθούμε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Η Γερμανία είχε την κατοχή της μπάλας και η Ελλάδα κέρδισε τον αγώνα.
Κάποτε η Γερμανία είχε την κατοχή της Ελλάδας.
Και όταν όλα έμοιαζαν να είναι εναντίον μας, κρατήσαμε μέσα μας κάτι που κανένας κατακτητής δεν μπορούσε να μας αφαιρέσει: την πίστη μας στον Θεό, την αγάπη μας για την πατρίδα και την ελπίδα της ελευθερίας.