Συνεντευξη για το Γυμναστήριο: Άθληση ή Επίδειξη;
«Σε τρεις μήνες από τώρα θα αλλάξει το σώμα σου και θα ευχαριστείς τον εαυτό σου που δεν τα παράτησες σήμερα».
«Κάνε την αρχή και θα δεις πώς θα αρχίσεις πλέον να «μετράς» στους γύρω σου πολύ περισσότερο».
Αυτές είναι κάποιες «ατάκες» που ίσως έχεις ακούσει από φίλους σου προσκαλώντας κι εσένα να γραφτείς στο γυμναστήριο.
Ας δούμε, όμως, τι έχει να μας πει και κάποιος φίλος σου που πηγαίνει καιρό εκεί.
-Φώτης:
Παντελή, πώς σου ήρθε η ιδέα να γραφτείς στο γυμναστήριο στα 15 σου;
-Παντελής:
Κοίτα, εμένα πάντα μου άρεσε ο αθλητισμός. Έπαιζα μπάσκετ και σε ομάδα και στο Κατηχητικό, αλλά ήθελα κάτι να με δυναμώσει μυϊκά. Επίσης, μετά το σχολείο και το διάβασμα, ένιωθα ότι χρειαζόμουν κάπου να ξεσπάσω.
-Φώτης:
Έχεις δει διαφορά πάνω σου;
-Παντελής:
Στο σώμα μου λίγο είναι η αλήθεια, κι αυτό με στενοχωρεί. Αλλά βλέπω τουλάχιστον διαφορά στην ενέργεια. Κοιμάμαι πολύ καλύτερα το βράδυ και νιώθω ορεξάτος μέσα στη μέρα.
-Φώτης:
Γενικά, πώς είναι οι εμπειρίες σου εκεί μέσα; Ένιωσες άβολα στην αρχή ανάμεσα σε τόσους «φουσκωτούς»;
-Παντελής:
Τις πρώτες μέρες ένιωθα λίγο «χαμένος». Νόμιζα ότι όλοι με κοιτούσαν, επειδή σήκωνα λίγα κιλά. Αλλά τελικά κατάλαβα ότι ο καθένας κοιτάει την πάρτη του και τον καθρέφτη του!
-Φώτης:
Υπάρχει δηλαδή ο κίνδυνος της «επίδειξης». Το βλέπεις αυτό και γύρω σου; Υπάρχει κίνδυνος να σου γίνει εμμονή;
-Παντελής:
Το βλέπω συνέχεια και, για να είμαι ειλικρινής, στην αρχή παρασύρθηκα κι εγώ. Είναι η παγίδα του «φαίνεσθαι». Δεν είναι τυχαίο που έχουν βάλει παντού καθρέφτες. Και να μη θες, μπαίνεις στον πειρασμό. Να σε νοιάζει περισσότερο η ομορφιά του σώματος και όχι της ψυχής. Και δε σταματάει εκεί. Αρχίζεις να μετράς κάθε θερμίδα που τρως. Ξεκινάς τις βιταμίνες και διάφορα σκευάσματα. Εύκολα θυσιάζεις μαθήματα, αίθουσα, εκκλησιασμό, το γυμναστήριο όμως ποτέ. Εν τέλει, ναι, μπορεί να σου γίνει εμμονή.
-Φώτης:
Υπάρχει κάτι άλλο που βλέπεις ως αρνητικό;
-Παντελής:
Γεμίζει το μυαλό σου με τη γυμναστική. Αν έκανα καλά τις ασκήσεις, πότε θα φανεί η γράμμωση, αν θα το προσέξουν κι άλλοι. Και γενικώς το μυαλό σου «φεύγει» από τα σημαντικά. Την «πνευματική» εκγύμναση, την άσκηση της ψυχής. Την καλλιέργεια των αρετών δηλαδή και την αποφυγή των «βλαβερών ουσιών», των παθών που μόνο κακό κάνουν στη ζωή μας.
-Φώτης:
Θα το πρότεινες τελικά σε κάποιον φίλο σου;
-Παντελής:
Θα ήμουν πολύ διστακτικός, έως και αρνητικός, καθώς κι εγώ σκέφτομαι να σταματήσω. Εντάξει, το καταλαβαίνω εφόσον χρειάζεται να πάει κάποιος για λόγους υγείας, αν πρέπει να δυναμώσει με ειδικές ασκήσεις κάποιο μέλος του σώματος που είχε ατροφήσει λόγω τραυματισμού. Αλλά, γιατί να τρέχεις πάνω σε έναν διάδρομο σαν το χάμστερ, ενώ μπορείς να τρέχεις παίζοντας στην αίθουσα με την παρέα σου; Γιατί να αρχίσει η ζωή σου να μετριέται σε γραμμάρια πρωτεΐνης και λίπους και όχι σε στιγμές ξεγνοιασιάς και χαράς κοντά στον Χριστό παίζοντας και τρέχοντας με τους καλούς σου φίλους σε ασφαλές περιβάλλον;