– «Δεν θέλω! Ευχαριστώ». Αυτή ήταν η απάντηση του Δημήτρη, του συμμαθητή μου, όταν σήμερα το πρωί ο κ. Σπύρος μάς μοίρασε απ’ έξω από το σχολείο τη φετινή πρόσκληση του Kατηχητικού.
– «Καλημέρα κ. Σπύρο», χαιρέτησα τον νεαρό κατηχητή και, αφού πήρα την πρόσκληση στα χέρια μου, κοίταξα γεμάτος περιέργεια την ώρα που θα μαζευόμαστε φέτος. Πρώτη χρονιά στο Ανώτερο. «Θα τα πούμε το απόγευμα», του είπα πεταχτά καθώς πέρασα την πόρτα του σχολείου.
Μόλις πάτησα το πόδι μου στο προαύλιο, το βλέμμα μου έπεσε σε αρκετές προσκλήσεις που ήταν πεσμένες κάτω. «Πώς να νιώθουν άραγε οι κατηχητές βλέποντας τον κόπο τους πεσμένο και πατημένο;», σκέφτηκα καθώς πήγα να κάτσω στο αγαπημένο μου πεζούλι. «Μα η πρόσκληση ουσιαστικά είναι από τον Θεό», ξανασκέφτηκα.
Έριξα μια ματιά στο προαύλιο, καθώς έβγαζα την τσάντα μου από τους ώμους. Το βλέμμα μου απλώθηκε παντού. Αρκετοί συμμαθητές μου, καθώς τους αντικρύζω, θεωρούν το Κατηχητικό σαν κάτι ξεπερασμένο, κάτι παλιό, για μικρά παιδιά. Μα οι περισσότεροι από αυτούς δεν πέρασαν ούτε μια φορά από το Κατηχητικό. Δυστυχώς από άγνοια αρνούνται την πρόσκληση για μια ζωή κοντά στον Χριστό. Γιατί αυτό είναι το Κατηχητικό, η ζωή μαζί με τον Χριστό. Εδώ μαθαίνουμε να ζούμε όμορφα, αληθινά. Τη χαρά μέσα από την αγνή ψυχαγωγία. Την αγάπη και τη θυσία μέσα από το ενδιαφέρον και τον σεβασμό μας για τους άλλους. Την αξία της αληθινής φιλίας μέσα από τη συνεργασία μας. Απαντήσεις σε θέματα που μας ενδιαφέρουν μέσα από τις συζητήσεις μας.
Γι’ αυτό, σκέφτομαι, ο Χριστός έχει πιστούς και αφοσιωμένους μαθητές σε κάθε εποχή, γιατί ο λόγος Του είναι πάντοτε σύγχρονος και επίκαιρος.
Μόνο κοντά Του ο άνθρωπος αναπαύεται και ζει με χαρά. Κρίμα που τόσοι συνομήλικοί μου αυτό το αγνοούν.
Οι σκέψεις μου διακόπηκαν από τις φωνές μιας μικρής παρέας που ερχόταν προς το μέρος μου. Ήταν κάποιοι από τη συντροφιά μου, που πηγαίνουμε μαζί στο Κατηχητικό. Είχαν πάρει και αυτοί με τη σειρά τους την πρόσκληση πριν από λίγο. Κοιτούσαν τις φωτογραφίες και γελούσαν δυνατά. «Να η ζωή που δεν τη νιώθει όποιος δεν έζησε μαζί μας, όποιος δεν είδε τη ζωή μας μες στο Κατηχητικό», σκεφτόμουν καθώς πλησίαζα κοντά τους.