Υπάρχει η άποψη ότι ο Χριστιανισμός δεν εκφράζει τους νέους ανθρώπους. Δεν προσφέρει ζωντάνια και δυναμισμό. Ανεκτός βέβαια και χρήσιμος, αν θέλεις, προσθέτουν με συγκατάβαση, αλλά μονάχα για τους γέρους.
Είναι κρίμα όμως να έχει κανείς άγνοια για μερικά πράγματα, όχι λεπτομερειακά αλλά βασικά. Για ζητήματα ζωής ή θανάτου! Για σκέψου, να εξαρτάται από αυτά η θέση που θα πάρεις απέναντι σε σοβαρά ζητήματα όπως η σταδιοδρομία σου, η επιτυχία σου στη ζωή, η ισορροπία σου η ψυχική, η ανάπτυξή σου η πνευματική, κι εσύ όχι μονάχα να τα αγνοείς, αλλά και να τα περιφρονείς. Να μιλάς υποτιμητικά για τη μοναδική αλήθεια, μπροστά στην οποία στάθηκαν με σεβασμό τα μεγαλύτερα πνεύματα!
Τι φανερώνει αυτό; Τι θα έλεγες για ένα νάνο που σηκώνεται στα δάχτυλα για να σβήσει τον ήλιο;…
Βασικό σημείο του Χριστιανισμού, που ταιριάζει ιδιαίτερα στους νέους, είναι ο ηρωισμός, που φτάνει ως τη θυσία.
Ο Χριστιανισμός, πρέπει να το υπογραμμίσουμε, θέλει ηρωισμό! Η υπόθεση της χριστιανικής ζωής είναι πολύ σοβαρή, υπεύθυνη. Έχει ιδρώτα. Αγώνα. Πολλές φορές και διωγμούς και μαρτύρια. Σύμβολο του Χριστιανού δεν ήταν ποτέ η αναπαυτική πολυθρόνα, αλλά ο αιματοβαμμένος Σταυρός.
Πρώτος ο Αρχηγός μας, έδωσε το πιο δυνατό παράδειγμα του ηρωισμού και της αυταπάρνησης, αντιμετωπίζοντας τον πιο οδυνηρό θάνατο με μοναδική γενναιότητα. Στα ίχνη Του βάδισαν και όλοι οι αληθινοί μαθητές Του. Ιδιαίτερα ο Απόστολος Παύλος: «πάντες δέ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. γ΄ 12), έγραφε χαρακτηριστικά.
Και ο ηρωικός Απόστολος δεν έλεγε θεωρίες. Μέσα απ’ το ψυχρό κελί του «ο δέσμιος εν Κυρίω» με τις βαριές αλυσίδες στα χέρια του, άφησε στον μαθητή του Τιμόθεο τις πιο βαρυσήμαντες υποθήκες του. Δεν του απηύθυνε γλυκόλογα. Ωμά την αλήθεια τού παρουσίαζε. Για διωγμούς και σκληρά παθήματα τού έκανε λόγο.
Και η ματωμένη σκυτάλη πηγαίνει από χέρι σε χέρι. Και παραδίδεται από γενιά σε γενιά. Την κρατάνε σφιχτά λευκασμένοι γέροντες, λεοντόκαρδοι άνδρες, σφριγηλά παλικάρια, ηρωικές νέες, τρυφερά βλαστάρια.
Αυτό σημαίνει ότι ο αγώνας και ο ηρωισμός είναι προνόμια όλων των πιστών και μάλιστα των νέων. Αν κάποιος είναι Χριστιανός, είναι και αγωνιστής. Άνθρωπος, δηλαδή, που παίρνει σοβαρά τη χριστιανική ζωή και την αντιμετωπίζει υπεύθυνα.
Ο αληθινός Χριστιανός ξέρει καλά ότι θα παλέψει για να μείνει πιστός στις αρχές του. Αλλά αυτό δεν τον ξενίζει, ούτε τον τρομάζει. Τον ενθουσιάζει! Το θεωρεί ως φυσική συνέπεια της πίστης του.
Αναρίθμητα τα φωτεινά παραδείγματα του ηρωισμού των γνωστών αλλά και των άγνωστων σε μας αγίων. Ένας ηρωισμός όχι περιστασιακός, αλλά ισόβιος. Ηρωισμός χριστιανικός, που αντιμετωπίζει με το ίδιο σθένος τα πεινασμένα θηρία, τους τρομερούς δημίους, τα ακονισμένα ξίφη, αλλά και τους σύγχρονους διωγμούς της εποχής μας.
Κι αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Ο ηρωισμός είναι και σύγχρονος. Γιατί αν σήμερα έχουν περιοριστεί οι αιματηροί διωγμοί, όμως έχουν αυξηθεί οι άλλοι, που είναι το ίδιο επικίνδυνοι. Απαιτούν όχι λιγότερη τόλμη οι διωγμοί που γίνονται στις μέρες μας, με την ύπουλη τακτική της ειρωνείας, του χλευασμού και της γελοιοποίησης.
Εκείνος που θέλει στη σημερινή εποχή να μείνει πιστός στις αρχές του έχει ανάγκη πρωτοχριστιανικής ανδρείας. Δε θα κατασπαραχτεί βέβαια από τις τίγρεις και τα λιοντάρια, θα αντιμετωπίσει όμως τον εμπαιγμό και την περιφρόνηση. Θα συναντήσει αντιδράσεις.
Κι ύστερα λένε μερικοί για ζωντάνια και δυναμισμό, που δεν διαθέτει τάχα ο Χριστιανισμός!
Πόση τόλμη και ανδρεία θέλει το να είναι κανείς αληθινός Χριστιανός, και μάλιστα στην εποχή μας!
Εσύ θα τολμήσεις;