-Πω! Κοίτα τι ώρα πήγε! Θ’ αργήσω στο μάθημα και θα σχολιάζει πάλι ο κύριος Γιώργος… Τουλάχιστον οι φωτογραφίες για το “story” με τα καινούργια μου παπούτσια βγήκαν πολύ καλές! Περιμένω τουλάχιστον 200 like…
Έκλεισα το κινητό και ξεκίνησα να πηγαίνω γρήγορα προς την αίθουσα. Ευτυχώς, έχασα μόνο τους γρίφους… Το μάθημα είχε αρκετό ενδιαφέρον! Άκουσα διάφορα πράγματα για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που δεν ήξερα, και αποφάσισα να είμαι πιο προσεκτικός στο τι βλέπω και πόσο χρόνο απασχολούμαι μαζί τους. Στο τέλος, ο κύριος Γιώργος μάς ρώτησε αν θέλουμε να βάλουμε ένα στοίχημα, για να δούμε αν θα μπορέσουμε για μία εβδομάδα να μην ακουμπήσουμε καθόλου το κινητό μας. Μάλιστα, μας έταξε να κεράσει, αν το καταφέρναμε, αλλιώς θα έπρεπε να φέρουμε εμείς κάτι να κεράσουμε. Με ενθουσιασμό είπαμε όλοι «ναι» και ξεκινήσαμε να συζητάμε τι θα θέλαμε να μας κεράσει.
Το πρώτο βράδυ πήγε πολύ ωραία! Έκανα από νωρίς την προσευχή μου ξεκούραστος και με καθαρό μυαλό, και έπεσα από νωρίς για ύπνο. Την Κυριακή το πρωί μάλιστα, μετά από καιρό, κατάφερα να πάω από νωρίς στην εκκλησία. Από το μεσημέρι όμως που γύρισα σπίτι, τα πράγματα έγιναν πιο δύσκολα. Δεν είχα κάτι συγκεκριμένο να κάνω και καθόμουν στο κρεβάτι κάνοντας σβούρες το κινητό μου με τα δάχτυλα. «Εντάξει, δε χάθηκε κι ο κόσμος, σκέφτηκα, αν είναι για πέντε λεπτά… Εξάλλου πρέπει να δω πώς πήγε και το “story”…».
Το άνοιξα και κατέληξα να χαζεύω για αρκετή ώρα… Ούτε που κατάλαβα πότε πήγε 7 μ.μ. Έφυγα πάλι βιαστικός για την αίθουσα κι όταν έφτασα, είδα τον κ. Γιώργο να κατεβαίνει προς το σχολείο που ήταν οι άλλοι για μπάλα. Μόλις με είδε, μου λέει: «2 γύρο χοιρινό, απ’ όλα». «Τι είναι αυτό;», τον ρωτάω. «Η παραγγελία μου για το στοίχημα που θα χάσετε». «Μα δεν έχω ανοίξει ακόμα το κινητό μου», λέω κοιτώντας το πάτωμα. «Θες να μου πεις ότι τελικά δε σε κάνει ό,τι θέλει αυτή η οθόνη 6 ιντσών; Κι εγώ περίμενα να είχες «πέσει» μέχρι σήμερα το μεσημέρι…», είπε χαμογελώντας, και συνέχισε: «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χαίρομαι να κάνω λάθος!». Ντράπηκα πολύ, αλλά δεν είπα κάτι.
Γύρισα το βράδυ σπίτι, κάθισα στο κρεβάτι και κοιτούσα το κινητό μου… «Θα το αφήσω όντως να με κάνει ό,τι θέλει; Δεν μπορώ να αντέξω μακριά του ούτε μία εβδομάδα; Όχι, δε γίνεται! Θα το αφήσω στη μητέρα μου και θα την παρακαλέσω ό,τι και να γίνει, να μη μου το δώσει μέχρι το άλλο Σάββατο». Έτσι κι έγινε!
Η εβδομάδα στην αρχή κύλησε με αρκετά νεύρα. Δεν είχα πώς να περάσω τις ελεύθερες ώρες μου, πώς να μιλήσω με τους υπόλοιπους, να παίξω, να ακούσω μουσική, τίποτα. Έτσι λοιπόν, έψαχνα να βρω πράγματα να κάνω, μπας και γεμίσει λίγο ο χρόνος μου. Πρότεινα να βοηθήσω τον μικρό μου αδερφό στα μαθήματα, πράγμα που βρήκα ιδιαίτερα απολαυστικό, αφού συνοδευόταν και με αρκετά αστεία και πειράγματα. Έφτασα σε τέτοια βαρεμάρα, που είπα να βοηθήσω ακόμα και στις δουλειές! Πήγα μερικά πράγματα στον παππού και τη γιαγιά μου, που είχα καιρό να τους δω, και χάρηκαν πολύ. Μάλλον πρέπει να τους βλέπω συχνότερα. Ακόμα και την κιθάρα που είχα καιρό παρατήσει στην άκρη ξεκίνησα να γρατζουνάω και ήταν μια αρκετά ευχάριστη συντροφιά, αν και οι γείτονες ενδέχεται να διαφωνούσαν. Αλλά και με τα παιδιά ειδωθήκαμε παραπάνω, πήγαμε για μπάσκετ, για μπάλα, για σουβλάκια… Καιρό είχαμε να κάνουμε τόση παρέα! Συνήθως περιοριζόμασταν σε μερικά μηνύματα…
Όσο περνούσαμε χρόνο μαζί, βλέπαμε πώς τα πήγαιναν και οι υπόλοιποι στον στόχο που είχαμε βάλει. Αν και οι περισσότεροι, όπως κι εγώ, δεν είχαν ξεκινήσει καλά, όταν το ξανασυζητήσαμε όλοι μαζί, το κρατήσαμε μέχρι το Σάββατο. Έτσι, αφού συνεννοηθήκαμε, πήραμε σουβλάκια για μας και τους κατηχητές μας και πήγαμε στο μάθημα. Εκεί ο κύριος Γιώργος μάς περίμενε με μια τούρτα και με αναψυκτικά. Τον κοιτάξαμε παραξενεμένοι…
Ξεκίνησε τότε να μας λέει: «Ρώτησα τον Νίκο χθες πώς τα πήγατε και μου είπε μια περίληψη της εβδομάδας που πέρασε. Αν και κανονικά δε χρειάζεται να το ακούσετε από ‘μένα, μπράβο σας, το αξίζετε!». «Αφού, κύριε, σχεδόν κανείς δεν κατάφερε να μην ασχοληθεί καθόλου με το κινητό όλη την εβδομάδα…». «Ναι, αλλά όλοι το παλέψατε και είμαι σίγουρος ότι είδατε τι χάνατε τόσον καιρό.
Ελπίζω από εδώ και πέρα να ξεκινήσετε να χρησιμοποιείτε εσείς το κινητό και όχι αυτό εσάς…
Θυμηθείτε και τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος.» (Α’ Κορ. στ’ 12) δηλαδή: Μερικοί μεταξύ σας λένε: «Όλα μού επιτρέπονται». Σωστά· όλα όμως δεν είναι προς το συμφέρον. Όλα μού επιτρέπονται, εγώ όμως δε θα αφήσω τίποτα να με κυριέψει».