Πρόσφατα διαβάσαμε στο διαδίκτυο το εξής:
Ο Abdul Samad Sheikh, ένας 60χρονος οδηγός από το Μπαγκλαντές, φυτεύει τουλάχιστον ένα δέντρο κάθε μέρα από την ηλικία των 12 ετών, πράγμα που σημαίνει ότι μέχρι στιγμής έχει φυτέψει ένα τεράστιο δάσος με πάνω από 17.500 δέντρα.
Τα χρήματα που κερδίζει από τη δουλειά του είναι ελάχιστα και μετά βίας αρκούν για να θρέψει την οικογένειά του. Ωστόσο ο Samad καταφέρνει με αυτά να αγοράζει ένα δέντρο κάθε μέρα από το Κέντρο Αγροκαλλιέργειας της περιοχής. Θεωρεί ότι είναι καθήκον του απέναντι στο περιβάλλον και ισχυρίζεται ότι δε θα μπορέσει να κοιμηθεί τη νύχτα αν δε φυτέψει το δέντρο του καθημερινά.
Πραγματικά εντυπωσιακό και αξιέπαινο αυτό που κάνει αυτός ο άνθρωπος επί τόσα χρόνια. Αν μας έλεγε κανείς να φυτέψουμε ένα δάσος μόνοι μας, θα λέγαμε ότι αυτό είναι αδύνατο. Να, όμως, που εκείνος παλεύει χωρίς να σταματάει, με επιμονή και υπομονή, αυτό που πιστεύει ότι είναι η αποστολή του. Και το αποτέλεσμα έρχεται.
Έχουμε κι εμείς οι Χριστιανοί μια αποστολή: να φτάσουμε κοντά στον Θεό και να φέρουμε και άλλους ανθρώπους κοντά Του. Άραγε έχουμε καταλάβει ότι αυτό είναι δύσκολο; Όσοι έχουμε παλέψει με τις αδυναμίες και τον εγωισμό μας, θα το έχουμε καταλάβει. Ώρες-ώρες μάλιστα μας φαίνεται βουνό. Ακατόρθωτο θα λέγαμε, όπως το να φυτέψεις ένα δάσος μόνος σου.
Κι εδώ το κλειδί, όμως, είναι το ίδιο με την περίπτωση του οδηγού από το μακρινό Μπαγκλαντές: υπομονή κι επιμονή. Τα πάθη μας μπορεί να μας φαίνονται ανίκητα. Αν όμως τα πολεμάμε κάθε μέρα, συστηματικά και μεθοδικά, ο καθημερινός αυτός αγώνας σιγά-σιγά φέρνει αποτέλεσμα. Αν προσευχόμαστε και αγαπάμε τον Θεό λίγο περισσότερο κάθε μέρα, θα φτάσουμε κάποια στιγμή να Τον αγαπάμε πιο πολύ από τον εαυτό μας. Αν προσπαθούμε να ευεργετούμε τους γύρω μας με τα λόγια και κυρίως το παράδειγμά μας, όσο μικρό κι αν είναι το καλό που τους κάνουμε, ακόμα κι αν δε βλέπουμε άμεσο αποτέλεσμα, αυτό λίγο-λίγο τους αλλάζει. Κι αν το κάνουμε αυτό για χρόνια, για όλη μας τη ζωή, μπορούμε να φτάσουμε σε μια ηλικία που θα κοιτάξουμε πίσω και θα δούμε καρπό, όπως εκείνος ο κύριος βλέπει τώρα 17.500 δέντρα! Γιατί όπως μας λέει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
«Ένας και μόνο άνθρωπος με θεϊκή φωτιά στην καρδιά μπορεί να διορθώσει ολόκληρη πόλη».
Μοιάζει, λοιπόν, ο αγώνας μας με την καθημερινή προσπάθεια εκείνου του άγνωστου οδηγού. Έχει όμως και μια διαφορά. Εκείνος προσπαθεί μόνος του. Εμείς, όμως, έχουμε βοηθό, τον ισχυρότερο βοηθό που υπάρχει, τον ίδιο τον Θεό. Και ό,τι πετυχαίνουμε, το πετυχαίνουμε με τη βοήθεια και τη Χάρη Του. Σε Εκείνον καταφεύγουμε κάθε στιγμή – εύκολη ή δύσκολη – και Εκείνον ευχαριστούμε για όσα επιτρέπει στη ζωή μας.
Στο ξεκίνημα της νέας χρονιάς, μιας χρονιάς που είναι για όλους μας διαφορετική, ας κάνουμε κι εμείς ένα νέο ξεκίνημα. Ας αρχίσουμε να χτίζουμε λιθαράκι-λιθαράκι το αιώνιο μέλλον μας κοντά στον Χριστό. Ώστε στο τελείωμά της να μπορούμε να πούμε ότι η ζωή μας πραγματικά άξιζε. Και αν ο κύριος εκείνος είναι αναγκασμένος να αφήσει τα αγαπημένα του δεντράκια που με τόσο κόπο φύτεψε, πίσω του, τα έργα του Χριστιανού, τον ακολουθούν μπροστά στον θρόνο του Θεού, που δίνει και το βραβείο.
Καλή χρονιά, λοιπόν, και καλόν αγώνα!