Γνωστή η παραβολή του Σπορέως. Βγήκε ο σποριάς να σπείρει και ο σπόρος έπεσε σε τέσσερα μέρη.
Στον δρόμο, στις πέτρες, στα αγκάθια και στην καλή γη. Ο σπόρος συμβολίζει τον λόγο του Θεού. Το έδαφος του δρόμου συμβολίζει εκείνους τους ανθρώπους που ακούνε απλώς και μόνο τον λόγο του Θεού χωρίς να προχωρούν σε πράξεις. Το πετρώδες έδαφος συμβολίζει εκείνους οι οποίοι στην αρχή δέχονται με χαρά και ενθουσιασμό τον θείο λόγο· δεν τον αφήνουν, όμως, να ριζώσει βαθιά μέσα τους κι έτσι, όταν έλθει καιρός πειρασμού ή διωγμού, απομακρύνονται από τον Χριστό και το θέλημά Του. Η γη με τα αγκάθια συμβολίζει εκείνους που άκουσαν τον λόγο του Θεού και αρχίζουν με προθυμία να αγωνίζονται. Πνίγονται, όμως, από τις αγωνίες, τους πειρασμούς και τις μέριμνες της καθημερινότητας και τελικά δε δίνουν καρπό. Εσύ πού ανήκεις, λοιπόν;
Η παραβολή όμως δεν τελειώνει εδώ, γιατί ο σπόρος έπεσε και στην καλή γη και βλάστησε και έφερε καρπό. Και η καλή γη, δεν είναι άλλη από τον άνθρωπο που ακούει με χαρά τον λόγο του Θεού, τον φυλάει στην καρδιά του και τον εφαρμόζει στη ζωή του.
Ίσως να έχεις διαβάσει σε βιβλία για τέτοιους ανθρώπους. Αν είσαι πιο «τυχερός», μπορεί να έχεις γνωρίσει και κάποιον από αυτούς.
Τον καταλαβαίνεις από τη βαθιά χαρά με την οποία ζει την καθημερινότητά του.
Αν στο ερώτημα, «Εσύ, πού ανήκεις;», δε σου αρέσει η απάντηση που έδωσες για τον εαυτό σου, τότε σκέψου το εξής: «Εσύ, πού θες να ανήκεις;» Και πάλεψε να γίνεις.