Ο άγιος Κύριλλος

 

Πατριάρχης Ιεροσολύμων

18η Μαρτίου

Ο Κύριλλος αποτελεί μία από τις λαμπρότερες φυσιογνωμίες των Πατέρων και Διδασκάλων της Εκκλησίας μας. Γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ, περίπου το 312- 315 μ.Χ., από γονείς ορθοδόξους και ευσεβείς και έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Κωνσταντίου. Από πολύ νέος δέχτηκε τα νάματα της ευσεβείας. Το 334 μ.Χ. έγινε διάκονος και τον επόμενο χρόνο ο Μάξιμος, επίσκοπος Ιεροσολύμων, τον χειροτονεί πρεσβύτερο. Ο Κύριλλος από τότε διαπρέπει για τις θεολογικές του γνώσεις και τον ορθόδοξο ζήλο του. Γι’ αυτό και του ανατίθεται στην επισκοπή Ιεροσολύμων να κηρύττει το θείο λόγο και να διδάσκει τους κατηχουμένους. Το 351 μ.Χ. ο Μάξιμος πεθαίνει και τότε ο Θεός αξιώνει τον Κύριλλο να χειροτονηθεί επίσκοπος Ιεροσολύμων. Από τη θέση αυτή ποίμανε με αγάπη και αφοσίωση τους πιστούς. Δεν αναπαύεται στις δάφνες του. Αλλά πολλαπλασιάζει τους κόπους του για την Εκκλησία. Και αναδεικνύεται ποιμήν και διδάσκαλος «πρός καταρτισμόν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ». Δηλαδή, με σκοπό να καταρτίζονται οι χριστιανοί και να επιτελείται το έργο διακονίας, που οικοδομεί το σώμα του Χριστού. Γύρω στο 358 μ.Χ. εξορίσθηκε από τον επίσκοπο Ακάκιο και τον Κωνστάντιο, επανήλθε όμως λίγα χρόνια αργότερα μετά το θάνατο του τελευταίου, για να μπορέσει να συνεχίσει το θαυμαστό έργο του.

Αγωνίστηκε πολύ για την Ορθοδοξία και για αυτό αποτέλεσε στόχο βιαιοτάτων επιθέσεων από τους Αρειανούς. Ο Κύριλλος τρεις φορές εξορίστηκε για το ορθόδοξο φρόνημά του και υπέστη πολλές κακοπάθειες. Έλαβε μέρος στη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως το 381 μ.Χ.

Το 386 μ.Χ. πεθαίνει αφήνοντας πίσω του τη Εκκλησία των Ιεροσολύμων ακμάζουσα. Συνέγραψε επίσης πολλά θεολογικά συγγράμματα, από τα οποία κυριότερο είναι οι 95 λεγόμενες Κατηχήσεις, οι οποίες θεωρούνται ως η αρχαιότερη και πλέον μεθοδική επιτομή της χριστιανικής διδασκαλίας. Οι Κατηχήσεις του αυτές εκφωνήθηκαν το 348 μ.Χ. στο ναό της Αναστάσεως. Απευθύνονται προς τους κατηχουμένους και τους νεοφώτιστους και αποκαλούνται και μυσταγωγικές. Περιέχουν τη διδασκαλία της Εκκλησίας για τα μυστήρια του Βαπτίσματος, του Χρίσματος και της Ευχαριστίας, καθώς και περιγραφή της λειτουργίας της εποχής εκείνης στα Ιεροσόλυμα.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος β’ Ταχὺ προκατάλαβε

Στολὴν τὴν ἔνθεον, ἀμφιασάμενος, στῦλος ὁλόφωτος, ὤφθης τῆς πίστεως, τῶν Ἀποστόλων ἐν Σιὼν, τὴν χάριν κεκληρωμένος˙ ὅθεν ἐνδιέπρεψας, εὐσεβείας τοῖς δόγμασι, καὶ πιστῶς ἐσκόρπισας, τῆς σοφίας τὸ τάλαντον. Καὶ νῦν ὑπέρ ἡμῶν ἐκδυσώπει, Κύριλλε Πάτερ Ἱεράρχα.

Ἦχος δ’

Κανόνα πίστεως καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον ἀνέδειξέ σε τῇ ποίμνη σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια, Διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια, Πάτερ Ἱεράρχα Κύριλλε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.