Ο άγιος Μάρκος Επίσκοπος Αρεθουσίων και ο άγιος

ιερομάρτυς Κύριλλος ο Διάκονος

29η Μαρτίου

Ο άγιος Μάρκος ήταν επίσκοπος στα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου. Η βαθιά πίστη και η γενναιότητά του τον ώθησαν σε σπουδαία έργα. Καταρχάς, γκρέμισε πολλούς ειδωλολατρικούς ναούς και στη θέση τους ανήγειρε εκκλησίες. Έφερε επίσης χιλιάδες ανθρώπους στο δρόμο της θεογνωσίας και βοήθησε με ελεημοσύνες όσους είχαν ανάγκη. Όταν ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, εξαπολύθηκε διωγμός εναντίον των χριστιανών και έτσι ο Άγιος βρέθηκε στο στόχαστρο των ειδωλολατρών. Στην αρχή κρύφτηκε προκειμένου να συνεχίσει το έργο του, όταν όμως πληροφορήθηκε ότι συνελήφθησαν κάποιοι άλλοι αντί αυτού, παραδόθηκε αυτόβουλα στους δόλιους ειδωλολάτρες. Οι στρατιώτες τον γύμνωσαν και τον μαστίγωσαν αλύπητα, τον έριξαν μέσα σε χαντάκια με βρώμικο νερό. Μετά τον παρέδωσαν σε μικρά παιδιά να τον τρυπούν με βελόνες. Έπειτα έβρεξαν το σώμα του με άλμη. Κατόπιν τον άλειψαν με μέλι και τον κρέμασαν ανάποδα στον ήλιο, για να είναι τροφή στις μέλισσες και τις σφήκες. Όμως αυτά τα βάσανα ο Μάρκος τα υπέστη με ανδρεία και μεγάλη υπομονή. Οπότε, βλέποντας οι ειδωλολάτρες αυτή την ανδρεία και τη μεγαλοψυχία του Μάρκου έγινε στις ψυχές τους το μέγα θαύμα, εγκατέλειψαν την ειδωλολατρία και προσήλθαν στη χριστιανική πίστη. Αφού τον κατέβασαν από εκεί που τον είχαν κρεμασμένο, μετανόησαν, έγινε διδάσκαλός τους και έμαθαν απ’ αυτόν την αληθινή πίστη. Ο Άγιος ετελειώθη έχοντας πετύχει μία θαυμαστή νίκη. Επί Ιουλιανού έλαμψε και ο διάκονος Κύριλλος, καύχημα της Εκκλησίας της Φοινίκης. Επειδή στάθηκε αμετακίνητος στη χριστιανική ομολογία και κήρυττε κατά των ειδώλων, κίνησε τη μανία των ειδωλολατρών, οι οποίοι με ξίφη άνοιξαν την κοιλιά του και χύθηκαν τα σπλάχνα του. Με τον ίδιο θάνατο τελείωσαν την ζωή τους και αρκετές παρθένες στην Ασκάλωνα και τη Γάζα, καθώς και μερικοί ιερωμένοι, των οποίων η μνήμη συνεορτάζεται την ημέρα αυτή.

Ἀπολυτίκιον

Ἀρεθουσίων ὡς σοφὸς Ποιμενάρχης, ὑπὲρ Χριστοῦ Μᾶρκε στεῤῥῶς ἠγωνίσω, ἐν τῇ Φοινίκῃ δὲ ὦ Κύριλλε Διάκονε, Μάρτυς ὤφθης ἔνθεος, καὶ ἐν Γάζῃ τῇ πόλει, ἅμα καὶ Ἀσκαλῶνι, Ἱερεῖς θεοφόροι, μετὰ Γυναίων ἤθλησαν σεμνῶν˙ οὓς ὡς ὁπλίτας, Χριστοῦ μακαρίσωμεν.

Ἦχος πλ. δ’ Τὸ προσταχθὲν

Δι’ ἐγκρατείας τῶν παθῶν τὰς πυριφλέκτους, ἀπονεκρώσαντες ὁρμᾷς καὶ τὰς κινήσεις, τοῦ Χριστοῦ οἱ Μάρτυρες ἔλαβον τὴν χάριν, τὰς νόσους ἀποδιώκειν τῶν ἀσθενῶν, καὶ ζῶντες καὶ μετὰ τέλος θαυματουργεῖν, ὄντως θαῦμα παράδοξον! ὅτι ὀστέα γυμνά, ἐκβλύζουσιν ἰάματα, Δόξα τῶ μόνω Θεῷ ἡμῶν.