Η αγία Εμμέλεια

μητέρα του Μεγάλου Βασιλείου

30η Μαΐου

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πολλές περιπτώσεις, πίσω από μεγάλους Αγίους βρίσκεται μία Αγία μητέρα. Η αγία Εμμέλεια ήταν μητέρα του Μεγάλου Βασιλείου Καισαρείας της Καππαδοκίας και των εννέα αδελφών του (μεταξύ των οποίων: αγίου Γρηγορίου Νύσσης, αγίου Πέτρου Σεβαστείας, οσίας Μακρίνας μοναχής, οσίου Ναυκρατίου μοναχού). Οι ρίζες τους περνούσαν φυσικά και από τον πατέρα τους, τον άγιο Βασίλειο, που ήταν ιερέας, διδάσκαλος της ρητορικής, ενάρετος και ευσεβής, και προχωρούσαν ακόμη πιο βαθιά στους ευσεβέστατους γονείς του, στη μητέρα του Μακρίνα, και στους γονείς της αγίας Εμμέλειας, οι οποίοι κατείχαν μεν υψηλά αξιώματα και πλούτη πολλά, είχαν όμως αγαπήσει άλλους θησαυρούς αφάνταστα γλυκύτερους, τους πνευματικούς και αιώνιους. Απόδειξη ήταν η θυσία της ζωής του πατέρα της, ο οποίος μαρτύρησε κατ’ εντολή του εξοργισμένου βασιλιά.

Η αγία Εμμέλεια έμεινε ορφανή από πατέρα και μητέρα, αλλά με μια μεγάλη κληρονομιά πνευματικού πλούτου. Ήταν όμορφη στη σωματική εμφάνιση και πεντάμορφη στην ψυχή, στολισμένη με αγάπη, προσευχή και πίστη στον Σωτήρα Χριστό, που της έδωσε τον άνδρα που της άξιζε, τον άγιο Βασίλειο. Στη συζυγική τους ζωή βασίλευε ο αλληλοσεβασμός, η αλληλοβοήθεια, η ταπεινοφροσύνη, η πραότητα, η ειλικρίνεια, η εγκράτεια, η προσευχή, οι ελεημοσύνες, η τεκνογονία και η σωστή διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους για τη δόξα του Κυρίου.

Η αγία Εμμέλεια δοκιμάστηκε με πολλές θλίψεις, όπως ο θάνατος των γονιών της, ο θάνατος του πρώτου της γαμπρού, ο θάνατος του συζύγου της μόλις γεννήθηκε ο γιος της Πέτρος, ο θάνατος του γιου της Ναυκρατίου, κερδίζοντας έτσι τα στεφάνια της αγιότητας. Όμως ο πόνος και οι θλίψεις δεν τη νίκησαν. Τόνωσε την προσευχή της και άκουσε τη συμβουλή της κόρης της Μακρίνας να ζήσουν ασκητικά μαζί με άλλες μοναχές δοξάζοντας έτσι τον Σωτήρα τους.

Ἀπολυτίκιον

Σωφρόνως τον βίον σου κατ’ εναντίον Θεού, ετέλεσας πρότερον συν Βασιλείω σεμνώ, Εμμέλεια πάνσεμνε, είτα δε εν ερήμω αναβάσεις διέθου άμα τοις σοις εκγόνοις, ως τα άνω ποθούσα, διο σε ο Χριστός πανοικοί, υπερεδόξασε