Ας φανταστούμε την ανθρώπινη ύπαρξη ως ένα βιβλίο. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν την παρούσα ζωή ως το κυρίως θέμα, το βασικό κείμενο, ενώ τη μέλλουσα – αν όντως πιστεύουν ότι υπάρχει η μέλλουσα ζωή – τη θεωρούν το πολύ ως ένα παράρτημα αυτού του βιβλίου. Γι’ αυτούς, η στιγμή του θανάτου υποδηλώνει το τέλος του βιβλίου.

Ξυπνάμε, πλενόμαστε, τρώμε, πηγαίνουμε σχολείο, ξεκουραζόμαστε, παίζουμε, κάνουμε  το χόμπι μας, ανταλλάζουμε καμιά κουβέντα με τους φίλους μας και ύστερα κοιμόμαστε, ώσπου να ξημερώσει η καινούργια μέρα και να ξαναρχίσουμε….

Ένα ευρωπαϊκό καραβάνι έσερνε τα κουρασμένα, αργοκίνητα βήματα του στην απέραντη και πνιγηρή αμμώδη έκταση της ερημικής Σαχάρας.

Ξεκίνησε μια νέα ποδοσφαιρική σεζόν. Όλα μοιάζουν καινούργια. Οι ομάδες ξαναμαζεύονται, οι προπονητές βάζουν στόχους, οι παίκτες κάνουν μεγάλα όνειρα.

Υπάρχει η άποψη ότι ο Χριστιανισμός δεν εκφράζει τους νέους ανθρώπους. Δεν προσφέρει ζωντάνια και δυναμισμό.

Το φθινόπωρο έχει μπει εδώ και έναν μήνα, χωρίς όμως να το έχουμε καταλάβει απόλυτα.