Ας φανταστούμε την ανθρώπινη ύπαρξη ως ένα βιβλίο. Πολλοί άνθρωποι θεωρούν την παρούσα ζωή ως το κυρίως θέμα, το βασικό κείμενο, ενώ τη μέλλουσα – αν όντως πιστεύουν ότι υπάρχει η μέλλουσα ζωή – τη θεωρούν το πολύ ως ένα παράρτημα αυτού του βιβλίου. Γι’ αυτούς, η στιγμή του θανάτου υποδηλώνει το τέλος του βιβλίου.

Ξυπνάμε, πλενόμαστε, τρώμε, πηγαίνουμε σχολείο, ξεκουραζόμαστε, παίζουμε, κάνουμε  το χόμπι μας, ανταλλάζουμε καμιά κουβέντα με τους φίλους μας και ύστερα κοιμόμαστε, ώσπου να ξημερώσει η καινούργια μέρα και να ξαναρχίσουμε….

Ένα ευρωπαϊκό καραβάνι έσερνε τα κουρασμένα, αργοκίνητα βήματα του στην απέραντη και πνιγηρή αμμώδη έκταση της ερημικής Σαχάρας.