Κάθε Κυριακή, μετά την εκκλησία, τα κορίτσια από Γ’ Γυμνασίου και πάνω, έρχονται στο Ανώτερο κατηχητικό. Μπαίνοντας, οι ιεραπόστολοι τους δίνουν πότε μια καραμέλα, πότε ένα μπισκότο, γιατί είναι νηστικά.

Και σήμερα, όπως και τις άλλες φορές, μπήκε στην αίθουσα του κατηχητικού η Ρομπέκ. Πήρε την καραμέλα της και κάθισε στην θέση της. Κοντά της τρύπωσε, απαρατήρητη από τους πολλούς, και η τρίχρονη αδελφούλα της και στριμώχθηκε στην ίδια μ’ αυτήν καρέκλα.

Η Ρομπέκ πρόθυμα της έκανε θέση δίπλα της, παρά το ότι υπήρχαν άδειες καρέκλες λίγο πιο πέρα και παρά την ζέστη, που πρέπει να σημειώσετε ότι κάνει. Άλλα αυτό που με περισσότερη έκπληξη παρατήρησαν οι ιεραπόστολοι ήταν ότι, χωρίς να της το ζητήσει η μικρή, καθάρισε και έδωσε την καραμέλα στην αδελφούλα της κρατώντας εκείνη το χαρτί. Ευτυχώς που τότε ακριβώς είδε η κατηχήτρια την μικρή και έδωσε στην Ρομπέκ και δεύτερη καραμέλα.

Η κατηχήτρια απασχολήθηκε με άλλες μικροτακτοποιήσεις και δεν παρακολούθησε την συνέχεια, η οποία, όπως είναι φυσικό, θα ήταν να φάει και η Ρομπέκ την καραμέλα της. Ένας ελαφρός θόρυβος από τις μετακινήσεις της μικρής, που δεν καλοβολευόταν στην μισή καρέκλα, την έκανε να προσέξει κάτι που έπεσε δίπλα της. Έσκυψε και το πήρε η Ρομπέκ. Ήταν το μαντηλάκι της μέσα από το όποιο είχε ξεγλιστρήσει κι έκανε τον μικρό θόρυβο η δεύτερη καραμέλα. Την ξανατύλιξε στο μαντηλάκι και συνέχισε να παρακολουθεί το μάθημα. Ποιος ξέρει για ποιο αδελφάκι της την κράτησε.

Μικρό και συνηθισμένο θα σκεφτείτε το περιστατικό και θα συμφωνήσω μαζί σας. Μόνο θα σας θυμίσω ότι η Ρομπέκ ήταν νηστική, ότι δεν βάζει στο στόμα της καραμέλες, όπως και τα περισσότερα παιδιά, παρά μόνον όταν θα πάρει από τους ιεραπόστολους…