Από τη ζωή του Καραϊσκάκη

Μια από τις σπουδαιότερες μορφές του Αγώνα ήταν ο Καραϊσκάκης. 

Η πνευματική του ευστροφία, το σπινθηροβόλο βλέμμα του, η φυσική αντίληψη του πολέμου και οι στρατηγικές του ικανότητες στάθηκαν πολύτιμοι αρωγοί στον Αγώνα του Γένους για Απελευθέρωση. Τα παρακάτω περιστατικά είναι ενδεικτικά της μεγαλοψυχίας του, της ανδρείας του και της ευσέβειάς του. Ας τα παρακολουθήσουμε…

Καταδιωκόμενος ο Καραϊσκάκης και ασθενής, πέρασε το 1824 από τη Δομνίτσα της Ευρυτανίας και φιλοξενήθηκε για αρκετό καιρό από τους φίλους του τους Γιολδασαίους. Τις πρώτες μέρες που έμεινε στη Δόμνιτσα προσκάλεσε έναν ιερέα να κάνει κάποιες προσευχές για τη γρήγορη ανάρρωσή του. Ο Καραϊσκάκης ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, μόλις είδε τον ιερέα να μπαίνει στο δωμάτιο, με πίστη και δάκρυα στα μάτια είπε: «Παρακάλει παπά μου το Θεό να γίνω καλά για το γένος»…

Στον πόλεμο του Κεφαλόβρυσου, που σκοτώθηκε ο Μάρκος Μπότσαρης, είχε στείλει κι ο Καραϊσκάκης ένα μικρό σώμα. Αυτός όμως δεν έλαβε μέρος γιατί ήταν άρρωστος στο μοναστήρι του Προυσού. Αφού σκοτώθηκε ο Μάρκος, οι Σουλιώτες φέρανε το λείψανό του και το ξάπλωσαν εμπρός στο νάρθηκα της εκκλησίας του μοναστηριού. Σηκώθηκε τότε ο Καραϊσκάκης από το κρεβάτι και πήγε σερνάμενος και φίλησε με δάκρυα το νεκρό σώμα του Μάρκου Μπότσαρη και είπε: «Άμποτε ήρωα Μάρκο κι εγώ από τέτοιο θάνατο να πάω…». Και πήγε τελικά από τέτοιο θάνατο ο Καραϊσκάκης. Αυτό το θάνατο ευχόντουσαν να έχουν τότε όλοι οι γενναίοι αγωνιστές. Να πάνε «…από βόλι»… 

Κάποια στιγμή το 1826 ο Καραϊσκάκης διορίστηκε Γενικός Αρχηγός των στρατευμάτων της Ρούμελης και ετοιμάστηκε να πάει στην Αθήνα να πολεμήσει τον Κιουταχή, που είχε πολιορκήσει την πόλη. Πριν φύγει παρουσιάστηκε στη Διοικητική Επιτροπή. Τότε ο πρόεδρος της επιτροπής Α. Ζαΐμης πρώτος τον συχώρεσε για μια παλιά τους έχθρα, που βαστούσε από τον καιρό του εμφυλίου πολέμου. Τότε ο Καραϊσκάκης είχε κάνει πολύ κακό στα σπίτια και τα κτήματα των Ζαΐμηδων στην Κερπινή. Ο Ζαΐμης, γενναιόκαρδα τότε, τον συγχώρεσε. Ο Καραϊσκάκης δάκρυσε. Τότε φιλήθηκαν κι οι δυο και ξεχάστηκαν τα περασμένα. Στη σκηνή αυτή έτυχε να είναι και ένας Υδραίος αγωνιστής, ο Βασίλης Μπουντούρης, που είπε στον Καραϊσκάκη: «Δεν έκαμες ως τώρα όσο έπρεπε το χρέος σου στην πατρίδα Καραϊσκάκη. Ο Θεός να σε φωτίσει να το κάμεις από ‘δω και ομπρός…». «Δεν τ’ αρνιώμαι!» αποκρίθηκε ο Καραϊσκάκης. «Όταν θέλω, γίνομαι άγγελος κι όταν θέλω πάλε γίνομαι διάβολος. Από τώρα έχω σκοπό να γίνω άγγελος…»