Η θρυλική καπετάνισσα των Σπετσών ήταν ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων στη θάλασσα. Είχε σχηματίσει δικό της εκστρατευτικό σώμα από Σπετσιώτες και είχε αναλάβει να αρματώνει, να συντηρεί και να πληρώνει τον στρατό αυτό μόνη της, όπως έκανε και με τα πλοία της και τα πληρώματά τους. Έτσι τα δύο πρώτα χρόνια της Επανάστασης είχε ξοδέψει όλη την τεράστια περιουσία της.

Έλεγε χαρακτηριστικά στους δημογέροντες του νησιού: «Έχασα το σύζυγό μου. Ευλογητός ο Θεός! Ο μεγαλύτερος γιος μου έπεσε με τα όπλα ανά χείρας. Ευλογητός ο Θεός! Ο δεύτερος γιος μου, 14 ετών, μάχεται με τους Έλληνες και πιθανώς να βρει ένδοξο θάνατο. Ευλογητός ο Θεός! Υπό το σημείο του σταυρού θα ρεύσει επίσης το αίμα μου. Ευλογητός ο Θεός! Αλλά θα νικήσουμε ή θα πάψουμε μεν να ζούμε, αλλά θα έχουμε την παρήγορη ιδέα ότι στον κόσμο δεν αφήσαμε πίσω μας δούλους τους Έλληνες».