Όταν ένας αθλητής προετοιµάζεται για κάποιους σηµαντικούς αγώνες, η προπόνησή του γίνεται πολύ εντατικότερη.
Στο τέλος της ηµέρας, αθλητής και προπονητής, κάνουν έναν απολογισµό… Τι πήγε καλά, τι όχι, πώς κυµάνθηκαν οι επιδόσεις του αθλητή µέσα στην ηµέρα κ.ά. Την επόµενη ηµέρα πάλι το ίδιο… Λεπτοµερής εξέταση της κάθε προσπάθειας και της αντίστοιχης επίδοσης και σύγκριση µε την προηγούµενη ηµέρα… Και όλα αυτά, γιατί ο χρόνος είναι λίγος… Οι αγώνες πλησιάζουν και ο αθλητής βιάζεται να βελτιώσει τις επιδόσεις του και να προοδεύσει έστω και στο ελάχιστο, µε σκοπό να µοιάσει στους θρυλικούς πρωταθλητές του αθλήµατός του και να δοξαστεί όπως αυτοί! Ασύγκριτα σηµαντικότερη είναι η προσπάθεια του χριστιανού στον αγώνα που κάνει να πλησιάσει τον Θεό, γιατί το βραβείο αυτής της προσπάθειας δεν είναι κάποια υλική απολαβή ή πρόσκαιρη ανθρώπινη δόξα, αλλά η αιώνια δόξα και χαρά της ψυχής κοντά στον Χριστό! Ο χρόνος, και εδώ, είναι περιορισµένος: πρώτον γιατί οι «προπονήσεις» είναι συγχρόνως και αγώνες που κερδίζονται µετάλλια (οι αγώνες ενάντια στις δυσκολίες δηλαδή) και δεύτερον διότι η ακριβής χρονική στιγµή που θα τελειώσουν οι αγώνες είναι άγνωστη για τον κάθε αγωνιστή, µιας και κανείς δεν γνωρίζει πότε θα φύγει από αυτή τη ζωή. Γι’ αυτό χρειάζεται αξιοποίηση και του ελάχιστου χρόνου µε τον οποίο ο Θεός µάς πιστώνει σε αυτή τη γη, καθηµερινή εξέταση της πορείας µας σύµφωνα µε το θέληµά Του και έµπρακτη εφαρµογή του λόγου Του. Τότε θα υπάρχει πρόοδος! Και η πρόοδος αυτή θα χαρακτηρίζεται από την αυξανόµενη αγάπη µας στον Χριστό. Ας µη χάνουµε, λοιπόν, χρόνο! Ο Χριστός κερδίζεται από εκείνους που δεν θα αδρανήσουν, αλλά θα τολµήσουν να αγωνιστούν!
