Οι αγίες παρθενομάρτυρες Μηνοδώρα, Μητροδώρα και Νυμφοδώρα

10η Σεπτεμβρίου

Ήταν αδελφές και κατάγονταν από τη Βιθυνία της Μ. Ασίας. Η λάμψη της παρθενίας και η ωραιότητα των ψυχών και των σωμάτων τους έκαναν τις τρεις αδελφές από μικρή ηλικία να είναι καύχημα των χριστιανών και ιδιαίτερα αγαπητές. Οι φροντίδες και οι συνήθειες του κόσμου δεν τις απασχολούσαν. Η μόνη τους φροντίδα ήταν να στολίζουν τον εαυτό τους με συστολή και σωφροσύνη και όχι με τα φιλάρεσκα πλεξίματα των μαλλιών τους ή με χρυσά και μαργαριταρένια κοσμήματα ή με ρούχα πολυτελή.

Για την αγάπη, λοιπόν, του Χριστού πολύ γρήγορα άφησαν την πατρίδα τους εγκαταλείποντας τα εγκόσμια και πήγαν να κατοικήσουν σ’ ένα λόφο κοντά στα Πύθια θερμά λουτρά. Εκεί ασκήτευαν και καλλιεργούσαν ακόμη περισσότερο την εγκράτεια και τη σωφροσύνη τους. Γι’ αυτό αξιώθηκαν από τον Θεό να θεραπεύουν ασθένειες και γι’ αυτό το λόγο έτρεχε κοντά τους πλήθος κόσμου.

Όταν το έμαθε αυτό ο έπαρχος Φρόντων, έστειλε στρατιώτες και συνέλαβε τις τρεις αδελφές. Αυτό έγινε στα χρόνια του Μαξιμιανού. Αυτές ομολόγησαν την πίστη τους στον Κύριο. Βλέποντας όμως τη φρόνηση, τη σύνεση αλλά και την αφοβία με την οποία τον αντιμετώπισαν, διέταξε και τις βασάνισαν με τα πιο φρικτά βασανιστήρια. Όλες υπέμειναν με σταθερότητα και ανδρεία τα μαρτύρια και έτσι ένδοξα παρέδωσαν η μία μετά την άλλη τις ψυχές τους στον Νυμφίο Χριστό (290 μ.Χ.).

Ο έπαρχος θέλησε να κάψει τα σώματά τους, αλλά οι φλόγες έκαψαν τον ίδιο και έπειτα καταρρακτώδης βροχή έσβησε τη φωτιά. Τα σώματα των τριών παρθένων τάφηκαν με σεβασμό από τους χριστιανούς.

Ἀπολυτίκιον

Τὰς τρεῖς ἐνδόξους παρθένους καὶ ἀθληφόρους θεόφρονας, τὰς συνδεδεμένας ἐνθέως ἀδελφικῇ οἰκειότητι, τὰς καλλιρόους πηγὰς τῆς εὐσεβείας, τὰς ἀναβλυζούσας μαρτυρικῶν ἀγώνων χάριν ἀέναον, τὴν θείαν Μηνοδώραν καὶ τὴν Μητροδώραν τὴν ἔνδοξον, σὺν τῇ κλυτῇ Νυμφοδώρᾳ τῇ ἐν πᾶσι καρτερόφρονι, πάντες οἱ τρυφῶντες τῶν ἄθλων αὐτῶν, συνδραμόντες ὕμνοις τιμήσωμεν. Αὐταὶ γὰρ τῇ Τριάδι ὑπὲρ ἡμῶν ἀεὶ πρεσβεύουσι.

Τὸν τρισάριθμον σύλλογον καὶ θεόπλοκον τῶν αὐτάδελφων παρθένων στέψωμεν θείαις ᾠδαῖς· ἀνδρικῶς γὰρ τὸν ἐχθρὸν κατετροπώσαντο· ὅθεν προϊστάντι ἡμῶν τῶν βοώντων ἐκτενῶς· χαῖρε, σεμνὴ Μηνοδώρα, σὺν Μητροδώρᾳ τῇ θείᾳ καὶ Νυμφοδώρᾳ τῇ θεόφρονι.